Ons Hospice: open eind januari

Soms duwt het leven je zachtjes “of keihard” in een richting waarvan je voelt: het moet nu gebeuren.

Met de absurde stijging van de houtprijzen hing er ineens tijdsdruk boven ons hoofd. Pipowagens, tuinunits… de bedragen schoten omhoog en zouden vanaf januari nóg een sprong maken. En daar stond ik dan: midden in alle zorgen, dromen en verantwoordelijkheden, met een keuze die zwaarder voelde dan mijn hele stichting bij elkaar.

Maar soms moet je luisteren naar je hart 

Na dagen nadenken, rekenen, twijfelen, weer rekenen, overleg met bestuur en vrijwilligers… heb ik de sprong gewaagd.

We hebben alvast een unit besteld.

Eng? Ja.

Durven is soms doodeng.

Maar dit Hospice is geen luxe. Het is een plek waar honden die te vaak zijn vergeten, eindelijk mogen leven zoals ze hadden moeten leven. Een zacht bed, een warm raam, een laatste hoofdstuk dat geschreven wordt met liefde in plaats van eenzaamheid.

Gelukkig hebben we een fantastisch bedrijf dat met ons meedenkt, de klus gaat klaren én begrip heeft voor onze situatie. We mogen later betalen en geloof me, dat haalt nog niet alle druk weg, maar het geeft wél lucht om te blijven bouwen aan wat echt nodig is.

De spanning is er dus nog steeds. Maar soms moet je een keuze maken…

En dit is er eentje vanuit liefde, verantwoordelijkheid en de diepe wens om iets bijzonders neer te zetten.

Eind januari gaat ons Hospice open, op het moment dat wij 7,5 jaar bestaan en 2 jaar als stichting.

En dat voelt als het mooiste, spannendste en dapperste begin van 2026.