Verhalen van een tweede kans

Hallo allemaal,
Ik ben Margot, woon samen met mijn man en Shiba reu Kito (nu 2.5) in Doetinchem.

Tijdens de kerst wandeling van 2024, waar wij Lily leerden kennen, sloeg de vonk over. Niet alleen tussen Kito en Lily maar ik was compleet verliefd op dat kleine meisje. Lily zou nooit weggaan en stond niet ter adoptie. Jennifer kent ons gezin en is mijn beste vriendin, dus….., ze mocht een dagje proberen. Nu raad je het al, ze is nooit meer weggegaan. Wij vonden het prima zoals ze was (als het donker was eten, spelen en naar buiten, dat was veilig voor haar). Ze hoeft hier niets en mag alles. Inmiddels is ze ruim een jaar bij ons en is ze zo gegroeid. Ze had al zulke stappen bij Jennifer gezet, ik had nooit verwacht dat ze nog zo zou groeien. Mede dankzij Kito is nu de zelfstandige, alles beslissende (maar super lieve en zeer grappige) baas hier in huis. Ze vindt het heerlijk om in het bos te wandelen (lekker rustig) en niet in de wijk. En dat is prima, vind ik zelf ook fijner en is hier om de hoek. Jennifer is mijn vriendin dus die ziet ze iedere week. Als er vragen zijn is ze altijd bereikbaar. En Jennifer staat je altijd met raad en daad bij.

Mijn tip, voor als iemand een rescue hond zou willen; Laat de hond in z'n waarde. Alles mag en niks moet. Dan zie je ze bijna groeien en je krijgt er zo verschrikkelijk veel liefde en gezelligheid voor terug. En luister goed naar het advies van Jennifer, die kent de hond tenslotte het best.

Jenn, heel erg bedankt dat je het aan durfde om Lily toch te plaatsen bij ons ❤️

Toen ik alleen kwam te staan en kort daarop ook mijn laatste hond moest laten inslapen, voelde ik me verlaten. Toch heb ik toen in 2010 mijn eerste Shiba gehaald en dat was heel wat anders dan de Rottweilers die ik daarvoor had maar heb heel veel plezier van haar gehad. Ze werd de ijzeren dame genoemd omdat ze nergens bang voor was en heel zelfstandig was. In januari 2021 is ze vergiftigd en overleden. Ik was intussen 75 jr en vond het mooi zo. Maar niets was minder waar, een leven van 50 jr met honden wis je niet zomaar uit. Ik ging een maand later toch op zoek naar een ouder hondje i.v.m mijn leeftijd. Diverse asiels gebeld en ook met Shiba rescue vzw kontakt gehad maar werd door mijn leeftijd steeds afgewezen. In maart zag ik op fb Save Haven Inu Rescue en toch maar de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of zij ook een leeftijdsgrens hadden. Jennifer was verbaasd en vroeg of ik kon lopen zodat ik een hond uit kon laten. Leeftijd was niet belangrijk.

Ik vroeg naar Lulu die had ik gezien en was al wat ouder maar die ging niet bij hun weg. Jammer was volgens mij een schat. Kort daarop kwamen Jennifer en Berry langs met Pichu, een pup, met de mededeling dat het een adoptie werd zodat hij bij hun terugkwam en niet in een asiel als er met mij wat gebeurde. Pichu keek mij aan en ik was verkocht ondanks dat hij een groot trauma had is hij gebleven. Later hoorde ik dat Jennifer er nog niet zeker van was maar Berry zei dat hij de klik tussen Pichu en mij had gezien dus dat zat wel goed volgens hem.

Pichu heeft vanaf de eerste dag bij mij op bed gelegen en is nog steeds bij mij. Mijn grote schat en maatje. Hij heeft nog steeds bepaalde angsten maar met liefde en geduld en niet kwaad te worden of je stem verheffen maar kalm te blijven valt het allemaal wel mee. Hij heeft het volste vertrouwen in mij dus mooier kan toch niet.

Ik ben Jennifer heel dankbaar dat ze Pichu bij mij heeft gelaten ondanks mijn leeftijd. Ook kan ik altijd bij haar terecht als ik vragen heb. Ik ben nu 80 jaar en Pichu wordt over 2 maanden 6 jaar en ik hoop dat we nog een hele tijd samen mogen zijn en samen op vakantie mogen gaan.

Dus Jennifer ik ben je heel dankbaar dat je mijn grote schat aan mij toevertrouwd heb en ik nog steeds bij je terecht kan. Bedankt ook namens Pichu.